Luc Tac grijpt naar de pen in plaats van de fiets

Na de interessante commentaren van de andere NLT-atleten gelezen te hebben voel ik me moreel verplicht om ook eens in de pen te kruipen i.p.v. op de fiets.
De LD-triathlon van Almere is mijn jaarlijkse afsluiter. Nu al voor de 6° of 7° maal – ik ben de tel wat kwijt.
Maar als oude (rot in het vak) ken ik het klappen van de zweep en de noodzaak van het doseren maar moet ik nu wel elk jaar inleveren.
Dit jaar was het bijzonder zwaar: 1h30 bovenop de vorige langste tijd (van 12h30).
Maar de weersvoorspellingen voorspelden inderdaad niets goeds: buien, windstoten en fris weer.
De zwemproef verliep aanvankelijk goed maar door de kou ( dag ervoor sprak men nog van 19°C maar mijn ervaring vertelt me een vermoedelijke 16 à 17°C – en daar heb ik in het verleden al echt moeten mee worstelen ) werd ik meer en meer verkrampt en moest de laatste km al slepend voort. Kortom 15’ extra en dan nog eens 15’ opwarmen met 5 à 6 kopjes thee in een aluminium coating: zo kon ik na zo’n goede 2h aan de fietsopdracht beginnen.
Gelukkig had ik wat extra kledij voorzien: naast de traditionele singlet, de trui met korte mouwen had ik ook de wind- (en hopelijk ook goed voor de regen) vest aan getrokken. Geen overbodige luxe t.o.v. de 6 buien waaronder 3 hevige stortregens van zo’n 15 à 20 minuten, één heuse hagelbui en dan om het af te leren nog 2 gewone regenbuien. Ik ben dus nooit echt opgewarmd van na de zwempartij. Tijdens het fietsen had de wind ook van richting veranderd en wel in het nadeel: waar lange stukken tegen de wind te gaan waren was helemaal geen afscherming en waar de wind ons op de zijkant zou voorstuwen hadden we dan bossen of een afscheiding. Na 7h22 fietsen zou ik dan eindelijk aan het lopen kunnen beginnen…Normaal mijn beste onderdeel, maar daarom niet minder zwaar. Met een totaal tijd tot dan van 9h22’53 kwam ik net op tijd (Max. 9h30) binnen om nog aan het lopen te mogen beginnen!
Maar wat gebeurde toen..? We moesten natuurlijk afstappen aan de witte lijn, maar die lag nu anders dan de vorige jaren: te midden de tribune. En ik was een beetje verrast dat die er zo vlug kwam en de scheidsrechter maande me zo snel aan tot stoppen dat ik nog niet uit mijn pedaaltjes was en ja het gebeurde: ik viel natuurlijk! Had aanvankelijk niet zoveel pijn – wel een kleine stuik op mijn linkerknie, maar tegen dat ik aan de wisselzone was voelde ik al niets meer. Gelukkig dacht ik en ik vertrok snel voor mijn 3 rondjes lopen. Eerst nog even voor de tribune en dan was ik de dijk op. Alles leek vlot te verlopen: ik doseerde goed. Ik kreeg het ondertussen wat warmer en kon eindelijk het windjack uitdoen. Ik kon die bij de camelback steken: die had ik bij om in de lange stukken in de zon (want die was nu spijtig genoeg weer wel van de partij) door het vele zweten voldoende vocht en mineralen (rugzak was gevuld met zoutwater) in te nemen! Na het eerste rondje begon ik dan toch mijn linkerknie te voelen, maar ook in mijn linkerpols kreeg ik scheuten: ik moest vooral proberen om hem niet te bewegen, maar dat is niet zo makkelijk bij het lopen. Iets over halfweg moest ik toch even stoppen bij de hulppost om mijn pols en knie te laten omwinden. Zo heb ik dan toch nog de laatste 20km kunnen afronden en in de laatste rechte lijn op de dijk kwam ik zelf onze Dirk nog tegen die het moeilijker had en moest marcheren. Ik haalde zo nog de 193° looptijd.
Uiteindelijk ben ik dan nog onder de 14 h in 13h58’12” als 263° en 5° H55 geëindigd
Sportieve groetjes en wellicht tot volgend jaar hopend op betere omstandigheden

7 September 2010

Gratis lactaattesten in aanbieding

Door het uitvallen van een aantal geblesseerde marathonlopers zijn er 3 plaatsen vrij gekomen voor de lactaattesten (Mensana - looptest) op zaterdag 4 september om 14.30 uur in Sporthal Ter Muncken te Avelgem. De eerste drie NLT atleten die zich via e-mail aanmelden bij stefaan.depaepe@triathlon.be kunnen gratis intekenen op dit aanbod. Het is voor de rappe!!!

3 September 2010

The best was get to come

Zaterdag stonden 2 No Limit atleten, D. Thery en L. Tacq aan de start van de volledige triatlon in Almere. Over het wel en wee van Dirk Thery, op weg naar de Ironman status, komt U hieronder meer te weten.

’t Was zonder groene hemel en evenmin was de blauwe zon er al. Het blikken harmonie-orkest ging wel voorop maar voor de goede verstandhouding : de kater meegebracht. Wel een portie opgeslagen koolhydraten en vocht.
De stoet trok de bergen en de bossen in en aan het strand hielden we halt. We zagen nog net die twee konijnen en een snoeshaas wegspringen en nadat de fanfare ter ere van de schaar gespeeld had konden we ons te water begeven. Eindelijk was het zover. Maanden van voorbereiding hadden we achter de rug. Uren van training. Voor mij : meer dan 287 uur in dit gezegende jaar waarin het voor mij moest gebeuren : een volledige triatlon tot een goed einde brengen. En dan te bedenken dat de eerste maanden nog relatief kalm waren. Het zal je man maar wezen. Gelukkig kan ik bogen op een heel begripvolle vriendin.
Misschien is dit het wel : mijn snelheid is aanzienlijk trager dan van veel collega-sporters maar ik slaag er gewoon niet in om tijdens het sporten het denken uit te schakelen. Uren en uren aaneen zit ik in gedachten gevangen. En zo komt het dat een deel van het me beschikbare bloed met de o zo nodige zuurstof naar mijn hersenen in plaats van naar mijn spieren gaat.
Jantje zag eens pruimen hangen o als eieren zo groot. En Dirk zag eens golven komen. Nog altijd, zelfs na al die uren onderweg, heb ik geen goede vergelijking gevonden maar ze waren groot. Zeeziek werd ik er bijna van. Maar de smaak van het water viel goed mee. Na aankomst geen visgraten tussen de tanden en ook van groen weinig last.
I’m gonna sent into outer space, find another race.
Even kon ik ook proeven van het gevoel om alleen voorop te zwemmen. Tot ik tot het besef kwam dat ik het draaien aan de boei iets te letterlijk genomen had en de verkeerde richting op zwom.
Pay close attention.
In de categorie wisseltijden word ik ooit beloond met de prijs van de rust. Velen houden het niet voor mogelijk dat je in de wisselzone al die tijd nuttig kan gebruiken. En toch : je moet genieten van de wedstrijd. Ook de wissels horen tot de wedstrijd dus ook daar geniet ik.
Fietsen in de regen is niet leuk. Nog een voordeel van niet te vlug te zwemmen want dan is de eerste plensbui reeds voorbij. En zeg nu zelf : wat is er leuker dan zwemmen in de regen ?
Twee uur fietsen later. Donkere wolken pakken zich boven ons hoofd samen. In België zijn het oude wijven, in Engeland honden en katten en hier waren het pijpenstelen. Mooi waren het lichtspektakel en het gehoorspel die we er bij kregen. Gratis en voor niets. Tot dit verbazend dicht bij mij in de buurt kwam. Een halve seconde was het niet. Een tiende misschien ?
Gelukkig was ik deze ochtend toen ik hoorde dat de organisatie er aan dacht de wedstrijd omwille van het onweer in te korten. Het zou de ergste nachtmerrie geweest kunnen zijn.
De kilometers rolden voorbij en viervoetige buien en zon wisselden de wacht. Gelukkig schijnt de horizon alwaar het fietsen stopt.
Nu nog een eindje lopen en ik was er. En misschien was dit het wel : we waren in Nederland. Niet zo volgens de autochtonen want rennen was het wat moest gebeuren en dat deed ik dan ook. Anderhalve ronde, tot net in de helft. Toen had ik te veel problemen met mijn knie en was het stappen geblazen. Lopen dus, als je het taaltje van onze bovenburen er bij haalt. Ik heb de marathon dus volledig gelopen : een deel in het Vlaams en een deel in het Nederlands.
Veel tijd dus om te denken aan alle uren die aan deze dag vooraf gingen. Uren van trainen, testen, opnieuw proberen en een voorbereidingswedstrijd doen. Een wedstrijd waar zowat alles in de fout ging maar die er toe bijdroeg om vandaag te slagen waar ik al anderhalf jaar naar uitkeek.
De laatste kilometer alle pijn verbeten en gerend. Ik wist : The best was yet to come.
En hoe : het circus Jeroen Bosch stond te spelen en het publiek werd bij elke finisher hoe later hoe uitbundiger. Was het de brandewijn of zou er dan toch alcohol in Heineken zitten ? En we lachten en we zongen en we dansten allemaal daar in het land boven Maas en Waal.

Dirk Thery

Resultaat Almere :
Luc Tacq : 13:58:12
Dirk Thery : 14:07:12

Proficiat

30 Augustus 2010

De triatlonschool start op maandag 6 september

De vakantie zit er helaas op. De boekentassen mogen opnieuw vanonder het stof worden gehaald. Het wordt weer boeken kaften, etiketten kleven, agenda invullen,enz... Gelukkig gaat de opstart van een nieuw schooljaar ook gepaard met een aantal leuke dingen zoals het weerzien van vrienden, het uitwisselen van vakantiebelevenissen, .... en vooral het heropstarten van de triatlontrainingen!!!

Inderdaad op maandag 6 september worden de trainingen van triatlonschool opnieuw opgestart. Voor de details verwijs ik met veel plezier naar de maandschema´s.

Tot binnenkort

27 Augustus 2010

Pech weerhoudt C. Deldaele van een toptien plaats op YOG Singapore

C. Deldaele werd uiteindelijk 16° op de eerste Olympische Jeugdspelen in Singapore. Een knap resultaat, en toch zat er meer in. Charlotte verliet, na een schittrende zwemproef, als 5° de transitzone. Even verder sloeg het noodlot toe en kwam onze No Limit lady ten val. Kostbare tijd ging verloren. Charlotte werd terug geslagen naar de 27° positie. Na hard labeur wisselde Lotti als 18° de fietsschoenen voor de loopshoes. In de afsluitende run wist ze nog 2 plaatsen te winnen en werd ze heel verdienstelijk 16°. Dat er meer in zat bewees ze drie dagen later in de relay. Ze klokte de zesde tijd van alle ladies.

Proficiat Charlotte, geniet de komende dagen voluit van deze unieke belevenis.

21 Augustus 2010

Het Zurich verhaal van Fred Cassiers

De voorbereiding

De vooruitzichten op mijn Ironman wedstrijd van dit jaar zien er goed uit. Ondanks een zware knieblessure in de winter, is het lopen nog nooit zo goed gegaan. In het voorjaar 1u18’ gelopen op de halve marathon en 2u46’ op de volledige marathon in Rotterdam.
Het fietsen voelt zeker ook goed aan want ik ben veel minder moe na de lange zware fietstrainingen. Hoewel ik als horoscoop een vis ben, zal ik me nooit zo voelen in het water. Toch gaat het stukken beter als vroeger. Ik kom alvast niet meer zo vermoeid uit het water na de drie open water trainingen van 3 à 4km.

Aanloop naar de wedstrijd

Na de verkenning van het fietsparcours weet ik dat het er een is die me ligt. 650m klimwerk per ronde en de watertemperatuur is aan het dalen zodat we wel met wetsuit zullen mogen zwemmen.

De wedstrijd

Tijdens het zwemmen gaat het vlot en ik kom helemaal niet vermoeid uit het water na 1u16’57” op een 1225e plaats. Op de fiets kan ik aan mijn vertrouwde inhaalbeweging beginnen. De eerste 30km is het vlammen boven de 40km/u en dien ik steeds links te rijden om atleten in te halen. Dan beginnen we aan het klimwerk en op het einde van de eerste rond is er nog een klimmetje zoals de Knokteberg, tussen de mensenmassa,een zalig moment. Na 120km zie ik op de teller een gemiddelde staan van 37,7 km/h en voel me nog super goed. Na een rondpunt begin ik weer aan een helling. Daar is er ook een bevoorrading. Ik heb nog een drinkbus en besluit om er voor de klim geen tweede meer bij te nemen. Het is nogal druk want we mogen niet over de middenlijn van de weg vanwege tegenliggend verkeer. Plots haken rechts van mij enkele atleten die zich aan het bevoorraden zijn in elkaar en vallen zijdelings op me. Ik lig onderaan het hoopje en geraak er zonder hulp niet vanonder. Omstaanders komen ons helpen en ik stel een afgevallen ketting en scheef stuur vast. Ik wil opnieuw op de fiets springen maar merk dat mijn wielen vast staan. Snel uit en terug in monteren,maar het zijn de remklauwen die zijn verplaatst. De lichamelijke schade valt mee: een beetje geschaafd aan de knie en elleboog maar ik kan toch verder. Toch voel ik bij het klimmen een krampachtige linker hamstring en dien ik wat kleiner te gaan trappen. Na 5u06’ kan ik toch nog met een goede fietstijd binnenkomen en ben opgerukt naar plaats 401 ,en kan ik nu aan het loopnummer beginnen. Dit is mijn onderdeel, maar al na enkele honderden meters voel ik een enorme spanning en pijn in mijn onderrug en ben ik helemaal verkrampt. Hierdoor begin ik voorover te buigen en het lopen wordt steeds moeilijker. Ik dien af en toe wandelend te stretchen om terug wat meer rechtop te kunnen lopen. Ik zie af als een beest maar aankomen moet lukken, stoppen is geen optie,maar het zal nu op karakter moeten gebeuren, ik wil geen DNF achter mijn naam zien staan . Na 3u25” lopen, sukkel ik over de finish ,op een 217e plaats ,maar ik kan er niet van genieten. Ik ben enorm ontgoocheld want de vorm was super maar de tegenslag nekte me. Door de val, is mijn bekken scheef komen te staan waardoor mijn rug vast kwam te zitten en alles verkrampte . Na wat medische zorgen, een massage en een behandeling bij de dienstdoende chiropractor gaat het al wat beter. Maar de ontgoocheling zit zwaar in mijn hoofd. Naderhand blijkt dat ik in mij agegroup de tweede looptijd heb en met mijn 5e plaats sleep ik nog een ticket voor Hawaii in de wacht, wat toch enigszins de pijn wat verzacht ,maar ik had hier kunnen winnen en dat doet ontzettend pijn.
Na de super prestaties van David ,Bart en Jaen Pierre in Frankfurt ,hebben ook hier alle LD atleten Karel ,Steven ,Kurt en Ruben een super prestatie neergezet om jaloers op te zijn ,en zijn we blij dat deze groep steeds groter wordt.(volgend jaar komt super Bram er ook bij )

Samen met David en Karel naar Kona gaan is nog een mooi vooruitzicht, en dat verzacht de teleurstelling wel een beetje. Hopelijk blijf ik daar gespaard van tegenslagen. Daar zullen twee dingen zeer belangrijk zijn: nog eens genieten van triatlon en aankomen op Alii’ Drive.
De cirkel zal dan wel rond zijn .



Fred

21 Augustus 2010

15 Augustus D-day voor Charlotte Deldaele op YOG Singapore

Morgen staat Charlotte Deldaele aan de start van de eerste Youth Olympic Triathlon in de sportgeschiedenis. Samen met 32 andere triatletes, uit alle hoeken van de wereld, zal Charlotte strijden voor de zo begeerde medailles in Singapore. We kijken vol belangstelling uit naar haar resultaat. Wat het ook moge zijn, nu al zijn we als club heel fier op deze selectie.

Charlotte,

Het hele No Limit Team zal voor u duimen, we wensen u het allerbeste toe. Ga ervoor, je hebt niets te verliezen en wie weet verras je de hele Belgische triatlonwereld.

Good luck

14 Augustus 2010

BK Team Triathlon Tournai 12 september 2010

Op zondag 12 september 2010 gaan voor zowel de jeugd als de volwassenen de Belgische Team Triathlon kampioenschappen door in Doornik. NLT wil op deze afspraak niet ontbreken en doet een warme oproep naar zijn gelicentieerde atleten.

Jeugd Teams: dames & heren
* Samenstelling team: 4 atleten ( JC - JB - JA - Jun )
* Afstand: 250 m zwemmen / 5 km fietsen / 1,5 km lopen
* Formule: iedere atleet legt de afstand individueel af ( aflossing )
* Jeugdlicentie of wedstrijdlicentie verplicht
* Inschrijvingsbedrag: 30 €/team

Heren triatlon teams
* Samenstelling: min 5 atleten & max 7 atleten
* Afstand: 750 m zwemmen / 20 km fietsen / 5 km lopen
* Formule: de teamleden leggen het parcours tesamen af
* Wedstrijdlicentie verplicht
* Inschrijvingsbedrag: 90 €/team

Dames triatlon teams
* Samenstelling: min 3 atletes & max 5 atletes
* Afstand: 750 m zwemmen / 20 km fietsen / 5 km lopen
* Formule: de teamleden leggen het parcours tesamen af
* Wedstrijdlicentie verplicht
* Inschrijvingsbedrag: 60 €/team

Het No Limit Team zal het inschrijvingsgeld voor minimum 50% financiëren.
Gelieve uw kandidaturen zo snel mogelijk door te geven aan Stefaan Depaepe ( stefaan.depaepe@triathlon.be )

Eénmaal alle kandidaturen gekend zijn zal het bestuur de ploegsamenstellingen kenbaar maken.

Depaepe Stefaan
0497/587997

14 Augustus 2010

Wedstrijdverslag Karel Vanduynslager Ironman Zurich

Het is zover, nummer 2 staat op de teller. Na het relatieve succes in Frankfurt vorig jaar (mijn 1e IM, gefinisht in 9u32) eens zien of er nog iets meer inzit in Zurich. Na vorig jaar mijn Hawaii slot op slechts 5 min. te hebben gemist moest het deze keer raak zijn. Een toch niet te onderschatten doelstelling, mijn verwachting was dat ik een stuk onder de 9u30 ging moeten duiken om dit te kunnen halen, gezien het beperkt aantal Hawaii slots in Zurich…
De voorbereiding voor Zurich was alleszins vlekkeloos verlopen, alle trainingen afgewerkt en geen enkele blessure. In overleg met de coach beslist om dit jaar te focussen op het fietsen en het zwemmen bij 2 trainingen per week te houden. De verwachtingen waren hoog gespannen.
Aangekomen op donderdag in Zurich, wegens het barslechte weer valt de geplande parcoursverkenning op vrijdag volledig in het water. Dan maar met de wagen, 2 ronden van 90km, waarvan 1e 30km langs het meer van Zurich, snel en vlak, dan een lus de bergen in met 3 serieuze hellingen, dan weer langs het water met nog een korte en nijdige helling dichtbij de finish. Nog een zwemke samen met Steven en we zijn er klaar voor.
Zondag race day: goed geslapen, om 4u op, 8 boterhammen met confituur en we kunnen vertrekken, en zoals gewoonlijk niet teveel stress. In Zurich is er maar 1 wisselzone, dus alles dicht bij elkaar en lekker eenvoudig. In tegenstelling tot de voorbije dagen klaart de hemel open en geen regen. Om 7u, 5min na de PRO’s mogen we de Zurichsee in, proper water, leuke t° en na de regen van de voorbije dagen met wetsuit (oef). Ik leg me ergens centraal in het midden, foute keuze (beginnersfout!) blijkt later want het duurt tot na de 2e boei voor ik wat rustig kan zwemmen met als gevolg veel water gedronken, constant geduw en getrek met slecht gevoel wat dan ook resulteert in een slechte zwemtijd, 1u09 en 576e plaats, ik had me wel een beter begin van deze Ironman voorgesteld.
Na een snelle wissel besluit ik er onmiddellijk een lap op te geven om de verloren tijd in te halen. De eerste 30km zijn vlak en vooral snel, gemiddeld 42,5 km/h. De benen zijn goed en de grote inhaalrace is begonnen. Ik hou me zoveel mogelijk aan de vooropgesteld wattages (225W, toch 15W meer dan vorig jaar in Frankfurt), wat betekent serieus doorgeven op de vlakkere stukken en relatief rustig op de hellingen. De eerste ronde gaat snel in 2u26 voor 90km, 2e ronde besluit ik niets te forceren en gaat iets rustiger in 2u32. Resultaat 180 km in 4u59 (83e fietstijd totaal, gemiddeld 36+km/h), de extra fietskilometers dit jaar zijn niet voor niets geweest.
Opnieuw snelle wissel en weg voor 4 rondes lopen van 10,5 km over een parcours met veel draaien en keren, brugjes en tunnels. Via de supporters die in contact staan met het thuisfront hoor ik dat ik bij aanvang van het lopen op de 20e plaats van mijn age group (40-45) lig, niet slecht, maar zeker niet goed genoeg want er zijn maar 12 plaatsen voor Hawaii. Ik voel meteen dat de benen nog goed zijn start direct met een stevig tempo. De tactiek is eenvoudig, in functie van het gevoel zo snel mogelijk te starten en zien hoe lang we dat kunnen volhouden, zonder in het rood te gaan natuurlijk. De eerste 10,5km leg ik af in 41min. Na het einde van die ronde ben ik 12e in mijn leeftijdscategorie en begint het er goed uit te zien voor Hawaii. Ik neem telkens goed mijn tijd om te eten en te drinken bij de bevoorrading en heb ik gedurende de ganse marathon eigenlijk geen enkel echt zwak moment. Vorig jaar was ik dolgelukkig met 3u17, ik had gedacht dat 3u10 voor Zurich wel mogelijk moest zijn. Uiteindelijk loop ik een super marathon in 3u rond (12e looptijd totaal!) en loop van de 144e naar de 36e plaats op 2161 in het algemeen klassement. Ik word uiteindelijk 5e in mijn age group en de Hawaii slot is dik binnen.
Voor zij die het ook willen proberen, just do it. Vergeet wel niet dat er toch enkele jaren training en heel wat opofferingen aan een Ironman voorafgaan. Ochtendlijke zwempartijen en ½ uren testen (180 km in 2010, merci Geert ;-)), urenlange fietsritten (7500 km totaal), meestal solo en dubbelgeplooid op de TT-fiets. Zowat in het week-end naar alle familie- en andere bijeenkomsten gefietst of gelopen. Dat betekent aankomen als iedereen al aan de aperitief zit en dan zelf water mogen drinken… Continu de loopschoenen bij de hand om overal waar het kan een loopke te doen (1350 km). Maar ’t is echt de moeite.
Mijn dank aan al degenen die mij bij de voorbereiding en tijdens de wedstrijd hebben gesteund, en vooral aan mijn liefste en trouwste supporters, Veerle, Simon en Louis.



See you in Kona.

Karel Vanduynslager

13 Augustus 2010

Back in town

Dag allemaal,

Het luilekker leventje in "la douce France" zit er spijtig genoeg op. Mooie liedjes duren helaas niet lang. Bij het openen van mijn mailbox stond ik meteen met mijn 2 voeten op de grond. Een paar honderd e-mails wachten op antwoord. Daaronder ook een behoorlijk aantal No Limit gebonden items. Veel tijd om af te kicken zal er niet zijn. Ik doe mijn best en probeer deze namiddag op drive te komen. Een beetje geduld, een mens van vijftig komt wat trager op gang.

Stefaan

13 Augustus 2010